Felicidad Olaizola

13 de julio de 2010: Autoridades iraníes afirman que se revisará la condena a lapidación, pero que se mantiene la pena de muerte.

Una mujer iraní podría ser ejecutada tras haber sido torturada por presunto adulterio.

En 2006 Ashtiani fue declarada culpable de mantener una “relación ilícita” y recibió 99 latigazos. Desde esa fecha, Ashtiani, de 43 años de edad, está en prisión, donde se retractó de la confesión que hizo bajo la coacción de los latigazos.

Hace poco fue llevada a rastras ante un tribunal y juzgada de nuevo. Volvió a ser declarada culpable y en esta ocasión, a pesar del castigo que ya había sufrido, fue condenada a morir por lapidación. En esta brutal práctica, se envuelve fuertemente a la mujer en una tela blanca desde la cabeza a los pies, luego se la entierra en arena hasta los hombros y después se la acribilla con piedras de gran tamaño hasta que muere.
A última hora de la tarde de ayer, el gobierno iraní negó los informes según los cuales Ashtiani será ejecutada por lapidación, aunque la ejecución podría realizarse con otro método, probablemente el ahorcamiento.

Activistas iraníes de derechos humanos bien informados y Amnistía Internacional dudan de la veracidad de esta declaración y siguen muy preocupadas por la suerte de Ashtiani.

No debemos permitir que Ashtiani se convierta en otra víctima del trato degradante e inhumano que se ha convertido en realidad cotidiana para la mujer en Irán. Suma tu voz y anima a otras personas a que sumen las suyas.

Actúa contra la práctica de la lapidación; actúa contra los abusos a que son sometidas las mujeres, firma esta petición.

Orgullo y prejuicio es el hermoso título de la más famosa de las novelas de Jane Austen y se  publicó por primera vez el 28 de enero de 1813; con ese título la inteligente Jane nos advierte de la constante relación entre los prejuicios con los que sumariamente nos explicamos el mundo y nuestro papel en él, y el orgullo de ser o no ser de una manera determinada.

La democracia liberal abrió hace, al menos doscientos años, el camino a una nueva forma de sociabilidad que necesariamente desafía nuestros prejuicios y nuestro orgullo porque da cabida a los prejuicios y al orgullo de los otros. La sociabilidad liberal y democrática, a diferencia del viejo absolutismo y los modernos totalitarismos, no se levanta sobre la unanimidad obligatoria sino sobre la disidencia razonable o el consenso relativo. El problema son aquellos y aquellas que para ser lo que son necesitan que los demás no sean lo que quieren ser. A fuer de liberal yo no exijo que nadie tenga que ser como yo, me gusta, dentro de ciertos límites, la gente diversa y contradictoria, me agrada la condición sinfónica de lo humano en la que no todo debe sonar del mismo modo sino que es justo y necesario que haya distintas sonoridades. Pero No. Hay heterosexuales que se sienten agredidos porque existen homosexuales, -y viceversa- hay católicos que se sienten agredidos porque haya ateos, agnósticos y herejes que se permitan la libertad de manifestarlo, hay honrados padres de familia, felizmente casados con esposa e hijos que se sienten amenazados en su felicidad conyugal si dos mujeres o dos varones contraen matrimonio; les pasa a algunos y a algunas como si su Ser se sintiera minado, disminuido, si no gozan de la absoluta hegemonía social, si no acaparan toda la plausibilidad disponible para su forma de vida. Del mismo modo hay ateos “confesantes”, incluso “apostólicos”, que no pueden soportar la visión de una iglesia, de una sinagoga, de una mezquita…sin que les lleven todos los diablos.
 
Ciertos fabricantes de opinión parece que llevan mal los actos anuales que se organizan en Madrid bajo el genérico título del Orgullo Gay, y todos los años predican y exhiben con doloroso agonismo sus más rancios prejuicios declarando que “las manifestaciones gays son alardes de desvergüenza. Un desafío a las personas normales que no compartimos su defecto (sic). Un insulto a los numerosos homosexuales que lo llevan en silencio…”
Me recuerdan esas desaforadas palabras a algunas proclamas anticlericales –al estilo Proudhon- que rabian contra las procesiones de Semana Santa por entender que ofenden a las víctimas innumerables del fanatismo religioso y son “alardes de superstición y de burricia”, en realidad apenas esconden un resentimiento ontológico contra la idea misma de “lo sagrado”.
Todas las manifestaciones públicas son un desafío a ciertos prejuicios y un “acto de orgullo”, sea sindical, católico-romano, gay o nacionalista: manifestarse es celebrarse, exhibirse, decir “aquí estamos”.
Todo esto me lleva a una reflexión sobre la necesidad imperiosa de promover una verdadera cultura de la laicidad entre nosotros. La laicidad no es sino una versión política de la Regla de Oro: tratar a los otros como nos gustaría ser tratados.
 

Como dice mi admirado Joseba Arregi la laicidad nos cuesta porque nos pide contención y renuncia. Es una renuncia parcial a cambio de una ganancia universal. La renuncia se limita a no colmatar el espacio público-político de una identidad particular, se trata por el contrario de permitir, con orden y concierto, que todas las identidades que caben dentro de nuestras leyes se puedan manifestar en ese espacio: tan legítima y laica es una procesión de Jesús del Gran Poder, como el desfile el Orgullo Gay, la manifestación del Primero de Mayo, o de los grupos “Ni putas, ni sumisas”,  o la Cabalgata de los Reyes Magos o la Celebración de la Familia…, sólo con ese entendimiento será posible una identidad ciudadana universal en la que todos nos podamos reconocer sin tener que mutilar nuestra identidad particular. 
 

Saying that it discriminates against gay men and women, a federal judge in San Francisco struck down California’s voter-approved ban on same-sex marriage on Wednesday, handing supporters of such unions at least a temporary victory in a legal battle that seems all but certain to be settled by the Supreme Court.
Multimedia
Document

[Molly McKay from Marriage Equality celebrated the decision to overturn the ban on gay marriage outside of the Phillip Burton Federal Building in San Francisco, Calif.]
Wednesday’s decision is just the latest chapter in what is expected to be a long battle over the ban — Proposition 8, which was passed in 2008 with 52 percent of the vote. Indeed, while striking down Proposition 8, the decision will not immediately lead to any new same-sex marriages being performed in California. Vaughn R. Walker, the chief judge of the Federal District Court in San Francisco, immediately stayed his own decision, pending appeals by proponents of Proposition 8, who seem confident that higher courts would hear and favor their position.

Me gusta este cuadro, a pesar de su simpleza, porque refleja el modo habitual, por el que al menos en América y Europa funcionan los esquemas izquierda y derecha.

Jesus Egiguren.

PSE-EEko lehendakaria

Batasunaren apustua benetakoa dela dio Jesus Egigurenek, PSE-EEko lehendakariak. ETAren jarreraz mesfidantza agertu du, eta denontzat aukerarik onena Batasunak ETA armak uzteko konbentzitzea delakoan dago.

«ETAk eta Batasunak erabakiak hartzen dituztenean, lagundu beharko diogu prozesu horri»

Pello Urzelai. Iturria Berria.

Lasarte-Oria

Eusko Legebiltzarraren 30. urteurrena dela eta, ohi baino elkarrizketa gehiago ematen ari da PSE-EEko lehendakari Jesus Egiguren (Aizarna, Zestoa, 1954), 1987tik 1990era arte Legebiltzarreko buru izan baitzen. Dena den, egungo egoeraz mintzatu da Berria TBko Esan ahala saiorako, Digitalak ekoizpen etxearen estudioan. Elkarrizketa hasi aurretik, Hitzetik hortzera saioan Maialen Lujanbiori entzundako bertso eder bat aipatu du. Elkarrizketa amaituta, bertso horren testua eskuan irten da estudiotik.

Jakina da zure desioetako bat, PSE-EEko buruzagi zaren aldetik, Ajuria Enean lehendakari sozialista bat izatea zela…

Bai.

Lortu duzue…

Lortu dugu, bai. Bizitza guztia kosta zaigu. Bide ezusteko batetik, baina lortu dugu. Garrantzitsua zen aldaketa egitea. Gobernua berritzea ona izaten da demokrazia guztietan.

Aldaketa horrek onurarik ekarri al du urte honetan?

Bai, onurak ekarri ditu alde askotatik. Beharbada, ez da garrantzitsuena, baina, esate baterako, heldu gara gobernura, eta mundu guztiak ikusi du Euskadiko autogobernua, Euskadiko libertateak, Euskadiko egoera ez dela aldatu alderdi politiko nazionalista bat zegoen garaitik, ez dela auzitan jartzen euskaldunon identitatea. Horrez gain, Ibarretxeren azkeneko urtean 25.000 lanpostu inguru galdu ziren -ez dut esan nahi haren kulpagatik izan zenik-, eta sozialistak gauden urte honetan 5.000 inguru jaitsi da. Politika ekonomikoa ondo egin da. Euskadi krisitik irten da. Langabezia dagoen neurrian, krisia ere badago, baina datuak positiboak dira. Balantzea oso ona da.

Bakegintzan zerbait aurreratu duzue, edo gauzak lehen bezala daude?

Bakegintza ez dago gehiegi gure eskuetan. Egin ditugu gauza batzuk, denok ezagutzen ditugunak: kartelak kendu, kaleak garbitu… Hortik kanpora, beharbada, zerbait gehiago egiten hasi behar dugu. Ez dut kritikatu nahi orain arte egin duguna. Hor daude espetxe politikaren eskumenak eskualdatu gabe, eta orain arte ez gara tematu gai horretan. Beste gauza asko badaukagu egitea, baina nola bizi garen trantsizio momentu batean… Ilusio izugarria jarri genuen bake prozesuan; hori moztu zen, eta orain batik bat Madrilek eramaten du bake politika edo terrorismoaren kontrako politika.

Duela bost hilabete inguru, ezker abertzaleak ziklo politiko berri bat irekitzeko apustua egin zuen, Altsasun egin zuen adierazpenarekin. Nola ikusten duzu apustu hori orain?

Kanpotik, gauza horiek aztertzea oso zaila izaten da. Aurreneko kezka duzu: benetan ari dira edo ez. Haiekin hitz egin ondoren, eta egin dituzten gauzak egin ondoren, nik uste dut benetan ari direla: etapa politiko berri batean sartu nahi dute Euskadin, eta etapa politiko berri horretan, indarkeriarik gabe, denek politika egin. Baina hori oso makal doa. Beste alde batetik, ez dakit nola uztartzen den asmo hori ETAren asmoarekin. ETAk esan du jarraitu nahi duela, atentatu gehiago egin behar direla. Ez dakit, haiek ere ariko dira gogoeta egiten Batasunak esan duenari buruz, eta bitartekariek eskatu diotenari buruz. Guk, oraingoz, esperantza ona badugu, baina ez dugu ikusten ezer egiteko baldintzarik oraindik.

Bi aukera aipatu izan dituzu: edo ezker abertzalea edo Batasuna ETAren aurrean jartzen den, edo konbentzitzen duen armak uzteko. Aukera horiek posible ikusten dituzu, zein da posibleago?

Onena izango litzateke Batasunak edo inguruan dagoen mundu horrek ETA konbentzitzea urteak ez direla alferrik pasatzen eta, beharbada, bukatzeko garaia heldu zaiela. Adibide asko daude munduan zehar, erakunde armatuak borroka gelditzen dutenak eta alderdi politikoen bitartez politika egiten dutenak. Garai batean oso famatua izan zen Kolonbian M19k egin zuena. Uste dut hemen ere hori izango litzatekeela onena. Batasuna eta ETA beren artean haustea? Gure problema ez da; guri berdin zaigu Batasunak ETA kondenatzea eta politika instituzionalean sartzea. Baina denontzat errazago izango litzateke Batasunak ETAkoak ere ekarriko balitu.

Horretan ari direla uste duzu?

Bai, nik uste horretan ari direla; hala ematen du, behintzat.

Nazioarteko pertsona ospetsu horien adierazpena aipatu duzu. Desmond Tutu, De Klerk, Mary Robinson, Reynolds… horiek guztiek eskatu zioten ETAri su-etenaren pausoa emateko, eta Espainiako Gobernuari neurri berean erantzuteko. Nola ikusi duzu adierazpen hori?

Ez dira bitartekariak, baizik eta Batasuna legeztatzeko laguntzaileak, Batasuna eta ETA bake bidera eramateko laguntzaileak. Orduan, zentzu guztia du ETAri edo Batasunari gauzak eskatzeak. Haientzat izango du zentzua Gobernuari zerbait eskatzeak, baina errealismo gehixeago behar dugu: pilota ezker abertzalearen teilatuan dago, eta erabaki nagusiak ezker abertzalearen eskuetan daude. Gobernua, zerbait argi ikusi arte, ez da arriskatuko erabaki ikusgarririk hartzera. PP hor dagoelako, jendeak mesfidantza handia duelako. Erabakiak ETAk eta Batasunak hartu behar dituzte, eta hartzen dituztenean, lagundu egin beharko diogu prozesu horri. Baina zerbait berria ikusi arte, eskuak lotuta dauzkagu.

Adierazpen horren sinatzaileen artean, Jonathan Powell dago, Tony Blairren kabineteburua izandakoa, aurreko prozesuan ibilitakoa. Hori ez al da esanguratsua?

Esanguratsua? Jonathan Powell lehengo prozesuan ibili zen, egia da. Gero liburu bat idatzi zuen: Great Hatred, Little Room: Making Peace in Northern Ireland. Liburu horretan, esaten du Euskadiko lehengo prozesua puskatu zela sozialistei eskatu zitzaielako beren kontrako erabaki bat hartzea: eskatu zitzaigun, alde batetik, Nafarroan erreferendum bat egitea, eta, bestetik, erreferendum horretan posizio jakin bat hartzea. Jonathan Powellek eredu hori egin behar ez denaren eredu gisa jartzen du. Irlandan beti argi izan zutela ez zeukatela protestantei eskatzerik, adibidez, Irlanda batu baten alde botoa ematea. Pixka bat irten naiz galderatik, baina nola ezagutzen dudan Powell eta prozesuaz gero ere hitz egin dugun… Eskaera horiek garrantzitsuak direla uste dut nik, baina ez dakit ETAk benetan eta serio kontuan hartzen dituen. Komunikatuan, esan zuen gogoeta egingo zuela, baina gure kezka da ETAk pentsatzen duela indarra dela bakarrik politika egiten duena.

Aipatutako prozesu horri buruz, gogoratuko dizut Imanol Murua kazetariak Loiolako hegiak liburuan zure ahotan jarri duen esaldi bat: «Arazoetako bat, ziurrenik, izan zen guk Madrilen den-dena ez genuela esplikatzen, gai garrantzitsuak saihestu egiten genituelako, eta Arnaldok ere ETAri informazioa ematen zionean antzeko zerbait egingo zuen». Hori izan zen arazoetako bat?

Problemetako bat bai, baina ez haustura ekarri zuen problema. Horrelako negoziazioetan beti gertatzen da anbiguotasun pixka bat behar izaten duzula. Bestela, hasten bazara eztabaidatzen hitz bakoitzak zer esan nahi duen, zer etimologia daukan eta abar, behin ere ez duzu akordiorik egingo. Berdin hasten bazara Madrilen esplikatzen nola ikus litekeen erabakitzeko eskubidea euskal ikuspegi paktista batetik… Badago modu bat, baina oso konplexua da, eta hasten bazara hori esplikatzen Madrilen, denbora galduko duzu. Orduan, hori negoziazioetan beti egiten da. Guk euskal sozialista moduan hitz egiten genuen, eta bagenekien egunen batean hori aurrera irtengo bazen gu oso gaizki ibiliko ginela, eta Batasuna oso ondo ibiliko zela. Loiolako akordioak askoz hobeak ziren Batasunarentzat, guretzat baino. Esparru berri bat sortu, esparru berri horretan erabakitzeko eskubiderako formula bat bilatzen saiatu… Ez dakit non egongo ginen akordio horiek aurrera irten izan balira, baina gu arriskatu ginen, eta beste batzuek esan zuten ezetz.

Armak uzteko erabakia etorriko balitz, Loiolako elkarrizketa horien edukiak balio luke zerbaiterako?

Lehen Jonathan Powell aipatu duzu. Hark liburu horretan esplikatzen du nola egin zen Irlandako bakea. Hasieratik esaten du ez zutela bilatu behar izan formula berririk edo formula arrarorik: irtenbide guztiak mahai gainean zeuden, Thatcherren garaitik eta aurreragoko garaitik hasita. Konponketaren elementu guztiak mahai gainean zeuden: puzzle hori nola osatu, hori baino ez zen falta. Hemen berdin gertatzen da. Han egin zen lana, han azaldu ziren posibilitateak, horiexek izango dira osagaiak, egunen batean akordio bat egiten bada. Baina, tira, nola puskatu egin zen hura, ez dakit inork onartuko dituen elementu horiek, eta mahai gainean inork jarriko dituen. Horretarako, gauzak asko aldatu beharko lirateke. Orain, nik uste alderdi politiko batek ere ez duela nahi mahai politiko bat, berriro gai hauetaz hitz egiten hasteko. Orduan, ikusten dudan aukera da Batasunak eman ditzala eman behar dituen pausoak lehenbailehen, egon dadila Parlamentuan beste guztiak gauden bezala, eta han azal ditzala elementu horiek. Guk ez ditugu eramango, EAJk ez ditu eramango. Haiek eramaten ez badituzte… elementu horiek liburuan geldituko dira. Baina, nire ustez, hor zeuden bideak, nazionalismoak behin ere espero ez zituen bideak.

Beti esan duzu konponketa euskal alderdien artean egin beharra dagoela. Horretan sinesten duzu?

Bai. Euskal alderdien artean egiten ez bada, ez da konponketa. Badakigu bi pentsamolde daudela Euskal Herrian: euskal parte batek pentsatzen du guk daukagun gatazka Madrilen dagoela; euskaldunen beste erdiek pentsatzen dute daukagun problema euskaldunen beste erdiekin dagoela, hemen konpondu beharra dagoela. Neurri batera edo bestera, konponketa hemen bilatu beharra dago, baina ez berdin pentsatzen dutenen artean bakarrik, baita diferente pentsatzen dugunen artean ere.

Orain dagoen Jaurlaritzarekin, ez al dago nolabaiteko buelta bat, PSE eta PPren iritzietan oinarrituta? Hezkuntza Planari buruz dagoen eztabaida hori da.

Ez, nik uste dut gobernu sozialista denentzat gobernatzen ari dela, ez dela joan gobernura inolako aurreiritzi politikoekin. PPk sostengua ematen digu, baina politika alderdi sozialistak egiten du. Alderdi sozialista ez dator ezerezetik. Hezkuntza gaiak, esate baterako, alderdi sozialistak eraman ditu Euskadin gutxienez zortzi edo hamabi urtean: Fernando Buesa kontseilaria izan zen, Rekalde ere bai… Ez gatoz esku-hutsekin. Alderdi sozialista nahiz eta gobernura momentu honetan ailegatu, Euskadin toki askotan ari da gobernatzen, eta toki horietan ez dago gatazka linguistikorik edo hezkuntza gatazkarik.

Batzuek diote plan horren bidez abertzaleei eskatzen zaiela egungo instituzioen zilegitasun osoa aitortzea, indarkeria deslegitimatzeko.

Plana ez da gurea: EAJk eginda zeukana hartu dugu. Oso gutxi aldatu dugu. Batik bat, jendeak arreta jarri du eskoletan zuloak egin behar al diren… Gauza horiek EAJren proiektuan zeuden, guk ez ditugu jarri. EAJren proiektuan zeudenean, inor ez zen kezkatzen, bazekitelako inork ez zituela benetan egingo. Orain ematen du benetan egingo dugula.

Beste batzuen kezka da badirudiela indarkeria bakarra dagoela, biktima bakarrak ETArenak direla, eta ez dela inoiz onartzen badagoela bestelako indarkeriarik…

Uste dut onartzen dela. Biktimei egin zaizkien azkeneko omenaldietan denetarik sartu da: GAL, Batallon Vasco Español… Badakigu biktimak alde guztietatik daudela, baina alde batetik askoz gehiago dago, eta, batik bat, jarraitu egiten du. Ez litzateke oso egokia izango nahaste-borraste bat egitea eta azkenean ez jakitea zer gertatzen den. Ez dago dudarik: biolentzia politikoa negatiboa da, berdin Batallon Vasco Españolena, GALena eta ETArena. Ez dago duda handirik.

Torturaren gaia ere hor dago. Egunkaria auziaren epaian sinesgarri agertu dira egindako tortura salaketak. Hori estatuaren aldetik ez da onartzen, ukatu egiten da.

Guri esaten digute torturarik ez dagoela eta kontsignak daudela edozein atxilotzen denean tortura salatzeko. Uste dut egia-egia zer den jakitea zaila izango dela eta, beharbada, egon direla kasuren batzuk; baina, tira, orduan saiatu behar da epailearen bitartez justizia egiten.

Zer iruditu zaizu Egunkaria auziko epaia, azkenean absoluzioa ekarri duena?

Egunkaria auziko epaia berezia izan da. Jendeak ahaztuta dauka, baina gu, alderdi sozialista, Egunkaria-ren bultzatzaileak izan ginen, Parlamentuan, EAJren kontra. Inor ez da gogoratzen gauza horiekin. Baina, tira, nola gero teoria berri horiek etorri ziren, ETAren munduaren barruan zeudela denak eta abar… eman dugun irudiaren arabera, bazirudien guk zerikusirik ez geneukala gertatzen ari zenarekin. Beti pentsatu izan dugu, nahiz eta jakin ETAren eskua toki askotara ailegatzen dela, kasu jakin horretan eta, batik bat, aspalditik jakinik akusatuak zein ziren eta abar… Adibide bat jartzeko, guk Parlamentuan eskatu genien epaileei kasua ixteko. Esan nahi dut jarrera nahiko diferentea eduki dugula Egunkaria-ren kasuan, gainerako kasuekin alderatzen badugu.

Egunkaria itxita dago. Horrek gogoeta eskatzen du, ezta?

Itxita dagoela egia da, baina beste bat atera zen.

Bukatzeko, nolakoak dira orain PSE eta EAJren arteko harremanak? Antza denez, Zapaterok eta Urkulluk bilerak egiten dituzte, baina Patxi Lopezek eta Urkulluk ez.

Tira, Urkullu eta Patxi Lopez bildu ziren bere garaian. Orain, itxura denez, Urkullu Zapaterorekin hitz egiten ibili da. Harremanak nahiko normalak dira. EAJk, herri hau 30 urtean gobernatu ondoren, zera pentsatzen du: «Etorri dira sozialistak, eta gauza asko gaizki egiten ari dira». Guk haiei buruz gauza bera pentsatzen genuen, gaizki egiten ari zirela. Ez bata, ez bestea. Gobernua ondo egiten ari da, beste toki askotan baino hobeto. Eta EAJk, berriro gobernura itzuli nahi badu, PSOE kritikatu baino lan gehiago badu barruan. EAJk barruan oraindik ez du egin gogoetarik zer tankeratako alderdia izan nahi duen geroan: alderdi nazionalista erradikal bat, batik bat identitateari lotua, edo alderdi zentrista bat, batik bat kudeaketaz kezkatua.

DECLARACIÓN INSTITUCIONAL
DÍA EUROPEO DE CONMEMORACIÓN DE LAS VÍCTIMAS DEL TERRORISMO
11 de marzo de 2010

Europa celebra hoy el Día de conmemoración de las víctimas del terrorismo. En esta fecha recordamos que el Ayuntamiento de Vitoria-Gasteiz está más unido que nunca en la defensa de la  paz, la democracia, la justicia y el respeto a los valores humanos. Todos los días del año nos acordamos de las víctimas del terrorismo, de las que han padecido y sufren el acoso, la persecución, la extorsión y la amenaza. Y hoy, 11 de marzo, una jornada de recuerdo trágico en nuestro país por el atentado cometido en Madrid por el fanatismo islamista en 2004, les abrazamos y arropamos con toda la fuerza que nos da la razón y la libertad por la que cada día apostamos.

Desde ideas diferentes lanzamos juntos un grito de paz. Exigimos, sin matices ni contraprestaciones, el fin inmediato de todo tipo de violencia. Nuestro país es una tierra de paz, de respeto a los derechos humanos y de reivindicación de las diferencias en el ámbito de la democracia. Éste es el camino que queremos la inmensa mayoría de la ciudadanía vitoriana: el de la paz y el respeto a la vida y la diferencia por encima de todas las cosas.

Vitoria-Gasteiz ha sufrido muchas veces el dolor del terrorismo. Familias deshechas ante la sinrazón y el fanatismo enfermizo que muchas veces han soportado en silencio y ante la indiferencia el dolor necesitan y cuentan con todo nuestro apoyo. Lamentablemente, nuestra sociedad sabe lo que es sufrir el acoso y la amenaza, lo que supone la pérdida de nuestros seres queridos, y por ello somos sensibles al dolor que hoy compartimos con toda Europa y el resto del mundo y les mostramos nuestro respeto, solidaridad y cariño. Por ello, nos reafirmamos en el compromiso suscrito por el pleno de colocar 23 placas de homenaje a los asesinados en Vitoria-Gasteiz, en colaboración con las asociaciones de víctimas y promotores de la iniciativa.

Vitoria-Gasteiz es una ciudad de paz que no acepta ningún comportamiento basado en la violencia. Reivindicamos la libertad y la democracia como únicos modelos de vida. Para que todas las personas, sean cuales sean sus creencias y procedencias, puedan vivir sin el hostigamiento de quienes quieren imponer su modelo de país, basado en la extorsión, la amenaza y el pensamiento único.

Para defender la paz utilizamos nuestras únicas armas: la palabra y la justicia. Todas las ideas pueden ser defendidas en el ámbito democrático, del respeto a la vida y los derechos de todas las personas, sin que nadie se sienta amenazado ni coaccionado.

El Ayuntamiento de Vitoria-Gasteiz hace un llamamiento a las instituciones, las organizaciones sociales y políticas y a la ciudadanía en general para que mantengamos la actitud y el firme compromiso de terminar con la sinrazón terrorista, en particular de la banda criminal ETA, y de arropar y apoyar a todas las víctimas, especialmente a las que han padecido y sufren el dolor en nuestro municipio.

A aquellas personas que hoy rememoran con tristeza a sus seres queridos, o que sufren el acoso del fanatismo criminal, les recordamos que estamos a su lado. Y nos comprometemos a defender todos los días del año su dignidad y el respeto de sus derechos; a mantener el empeño de no desistir hasta extirpar la violencia de nuestra sociedad; y a trabajar para construir una convivencia basada en el respeto, la paz, la libertad, la democracia y la pluralidad.

ERAKUNDE ADIERAZPENA
TERRORISMOAREN BIKTIMEN OROIMENEZKO EUROPAKO EGUNA
2010eko martxoaren 11

Europak terrorismoaren biktimen oroimenezko eguna ospatzen du gaur. Egun honetan, Vitoria-Gasteizko Udala bakearen, demokraziaren, justiziaren eta giza balioekiko begirunearen defentsan inoiz baino lotuago dagoela gogorarazi nahi dugu. Urteko egun guztietan izaten ditugu gogoan terrorismoaren biktimak, erasoa, jazarpena, estortsio eta mehatxua jasan eta jasaten dutenak. Eta gaur, martxoak 11 dituela, 2004an Madrilen izan zen atentatua dela eta, gure herrian oroitzapen tragikoa utzi zuen fanatismo islamiarraren atentatua gogoan izanik , egunero gure apustua den arrazoiak eta askatasunak emandako indar guztiarekin besarkatu eta babesten ditugu.

Ideia desberdinak izan arren, bakearen aldeko oihu bateratua egiten dugu. Ñabardurarik eta kontraprestaziorik gabe bortizkeria berehala desager dadin eskatzen dugu. Gure herrialdea baketsua da, giza eskubideekiko begirunetsua eta demokraziaren eremuko desberdintasunen aldarrikapena egiten duena. Hori da gasteiztar gehienok nahi dugun bidea: bakearena, gauza guztien gainetik bizitzarekiko zein desberdintasunekiko begirunearena.

Vitoria-Gasteizek askotan pairatu izan du terrorismoaren erasoa. Arrazoigabekeriak eta gaixo-fanatismoak hondatutako familiek, askotan isiltasunez eta axolagabekeriaren aurrean mina pairatu dutenek, gure laguntza behar eta badute.  Zoritxarrez, gure gizarteak badaki zer den jazarpena eta mehatxua sufritzea, maite ditugunak galtzea, eta horregatik, gaur Europa osoarekin eta mundu osoarekin konpartitzen dugun minarekiko sentsibilitatea badugu eta gure begirunea, elkartasuna eta maitasuna adierazten diegu. Hori dela eta, Udalbatzak izenpetutako konpromisoa berresten dugu, hain zuzen ere, Vitoria-Gasteizen hildakoen omenez 23 xafla jartzekoa, biktimen elkartearen zein ekimenaren sustatzaileen laguntzarekin.

Vitoria-Gasteiz bortizkerian oinarritutako inolako jarrerarik onartzen ez duen hiri baketsua da. Askatasuna eta demokrazia aldarrikatzen ditugu bizitzeko eredu bakar gisa. Pertsona guztiak, edozein direla haien sinesmen edo jatorriak, herrialde eredua indarrez ezarri nahi dutenen erasorik gabe bizi ahal izan daitezen, hain zuzen, estortsioan, mehatxuan eta pentsamendu bakarrean oinarritutako herrialde eredua.

Hitza eta justizia dira bakea defendatzeko ditugun arma bakarrak. Ideia guztiak defendatu daitezke demokraziaren, pertsona guztien bizitzarekiko eta eskubideekiko begirunearen eremuan, inor mehatxatu eta bortxatua sentitu gabe.

Vitoria-Gasteizko Udalak erakunde, giza- zein politika-elkarte zein herritarrei, oro har, dei egiten die terrorismoaren arrazoigabekeriarekin —bereziki ETA bandarena— amaitzeko jarrera eta konpromiso sendoari eusteko, bai eta biktimak, batez ere, gure udalerrian min hori jasan dutenak eta pairatzen dutenak, babestu eta laguntzekoari ere.

Maite zituztenak goibeltasunez gogoratzen dituzten edo fanatismo kriminalaren jazarpena pairatzen duten pertsonei haien ondoan gaudela gogorarazten diegu. Eta urteko egun guztietan haien duintasuna eta haien eskubideekiko begirunea babesteko konpromisoa hartzen dugu; bortizkeria gure gizartetik desagerrarazi arte ez etsitzekoa; begirune, bake, askatasun, demokrazia eta aniztasunean oinarritutako elkarbizitza eraikitzearen alde lan egitekoa.

“ESKURATZE UNIBERTSALA ETA GIZA-ESKUBIDEAK”
Abenduaren 1ean Nazioarteko Hiesaren Eguna ospatzera goaz, non pandemia honen eraginez ukituriko pertsonak, gure artean daudenak eta ez daudenak oroitzen ditugun, gaur egungo egoerari buruzko oharrarazpena egitearekin batera.
Mundu osoan GIB eta Hiesarekin bizi diren pertsonak 33 milioi dira, hauetako erdia baino gehiago 15 eta 49 urte bitarteko emakumeak direlarik. Kopuru hauek andemiaren feminizazioaren adierazgarri zuzenak dira, emakumeak arreta bereziagoa behar duelarik. Kutsapen berrien %45a, 15 eta 24 urte bitarteko gazteei eragiten diela ere aipagarria da.

Era berean, garrantzizkoa da gertakari hau ez dela garapenerako bidean dauden herrialdetan soilik gertatzen aipatzea.
GIBaren kutsapenari buruzko datuen arabera, 2008. urtean gure lurraldean aurreko urtearekin alderatuz infekzio kopurua igo egin da (173 izatetik, 199 infekzio berri izatera). Erakunde dierazlearen aburuz, Gasteizko Txagorritxuko Ospitalak, kutsapen berrien zenbatekoa bikoiztu egin du, (19 izatetik, 38 izatera), transmizio bide nagusia sexuala delarik. Modu berean, deigarria da 2007an GIB eta Hiesaren antzematearen kasuak %30 baino gehiagotan bat zetorren bitartean, 2008an berriz, %20,6ra murriztu dela. Datu hauen guztien arabera, osasunaren alde lan egiten jarraitu beharra gogorarazten digu, hala nola, prebenitzeko programa iristerrazen bitartez gizartearen artean, GIBaren froga egiteari esker, gure egoera serologikoa ezagutzera bultzatzea.
Tratamenduei dagokienez, etorkizun itxaropentsua markatzen duten aurrerapenen aurrean aurkitzen garen arren, hauek hainbat pertsonentzako eskuraezinak izaten jarraitzen dute, gaixotasunaren garapenak eragindako narriadura fisiko garrantzitsua dela, edota gizarte-bazterketa egoeran dauden pertsonek baldintza berdintsaunerako sarbidetik aldentzen dituztela dela.
Eskuratze Unibertsala eta Giza-Eskubideak dioen leloa aukeratu du ONUSIDAk aurten. Giza eskubideak babesteko eta GIBarekin lotutako prebentzio, laguntza, tratamendu eta babesaren eskuratze unibertsalaren lorpenaren premietan oinarritzen da. Izan ere, gaur egun GIB eta Hiesa pairatzen duten pertsonen oinarrizko eskubideak behin eta berriro urratuak izaten jarraitzen dute, non, maiz, oinarrizko giza eskubideetan sartzeko aukera ez den betetzen, esaterako, zerbitzu-sozialak, osasunekoak, hezkuntzakoak, lanekoak, partehartzekoak zein aisialdikoak, GIBarekin bizi izanagatik. Izatez, gizarteak egokitzat hartzen ez dituen portaerekin lotzen den eta normalki ezarritakotik at geratzen den patologia izaten jarraitzen baitu honek.
Azken arrazoi honengatik, hain zuzen, premiazkoa da prebentziorako politikak eta gizabanako bakoitzaren
ezberdintasunak kontuan hartuz, burutu beharreko ekintzak aintzat hartzea. Pertsona transexuala zein homosexuala izateak, askatasunik gabe egoteak, drogen menpe bizitzeak nahiz prostituzioan jarduteak;
txirotasunaren atarian egoteak edota emakume izateak, bulnerabilitate maila altuago batetara hurbiltzen
du pertsona, izan ere, egoera honetan dauden pertsonen Eskubideak, hauek bizi duten baldintza sozial edo pertsonalen arabera neurtzen dira, modu honetan, diskriminazioa ikoiztuaraziz.
GIB eta Hiesaren esparruan lan egiten dugun mugimendu herritarra osatzen dugun erakundeetatik, emakumezko eta gizonezko bakoitzak, kolektiboek, hedabideek eta ardura politikoa duten pertsonek, gizarteak behar duen aldaketei ekin behar diogu. Sektore hauetariko bakoitzetatik bultzatutako ekintzek, elkar berrelikatu eta aberastu daitezke, ulermena, ezberdinatsunen arteko begirunea eta inplikazio eta konpromiso maila altuagoa garatuz.
Era berean, ardura politikoa duten pertsonak Eskubide sozialak bermatuko dituzten ekintzak eta ekimenak sustatzearen arduraduntzat hartzen ditugu, GIB eta Hiesaren esparruan egunez egun lan egin eta ondorioz, errealitatea zuzenki ezagutzen dugun entitateekin elkarlanean aritzen garenokin batera elkarlanean.
Hirugarren alorreko erakunde bezala, inklusiboa eta koesionatua den gizartea funtsezkotzat jotzen dugu, non kontzientzia-hartzea ahalbideratuko den, eta denon artean pebentziorako, osasun eta gizarteko, hezkuntzako, laneko eta legezko baliabideetarako sarbidera iristeko, eta honekin batera, GIBarekin bizi diren gizabanakoen bizi klaitate eta bizi baldintzen hobekuntza gertagarri egin.
EKITALDIAK
Azaroak 27, ostirala
“ GAUA BOROBILA IZATEKO, ESKA EZAZU BARRAN” KANPAINA
Gazte giroko hainbat tabernetan preserbatiboak eta eskuko egutegiak banatuko dira.
Abenduak 1, asteartea
11:00etan. Mahai informatiboa: Unibertsitateko Kanpusean,
Material informatiboa eta prebentziorako banaketa Las Nieves-ko eraikinean 11:00etatik 14:00etara
12:00etan Langraitz espetxeko emakume preso taldearen Magisteritzako Fakultatera bisita eta Gasteizko
Unibertsitateko Kanpusean bazkaria.
16:00etan Arabako Hiesaren Aurkako Batzordearen ordezkaritza eta Langraitzeko espetxeko gizon presoen
taldearen Harrera Ofiziala Eusko Legebiltzarrean .
Abenduak 2, asteazkena
10:00tan Langraitz Espetxeko emakume preso taldearen Arabako Errioxara bisita/txangoa eta bazkaria.
Abenduak 3, osteguna
Montehermoso Kultur Etxeak Arabako Hiesaren Aurkako Batzorearekin batera antolatuta:
11:30tan Mahai ingurua: “Gaur egungo GIBaren egoera gure inguruan”
20:00tan Montehermosoko Hallean harrera:
· Amaya Arzuagak egindako kamisetaren aurkezpena, Arabako Hiesaren Aurkako Batzordearen
onuran.
· Kontzertua: Carlos MENA.
21:30tan gaueko egitaraua. Montehermoso kafetegian:
· Detritus teatrus:

Un tribunal francés permite adoptar a una pareja de lesbianas

EFE - 10/11/2009 10 : 36

París, 10 nov (EFE).- El tribunal administrativo falló hoy a favor del recurso presentado por una pareja de lesbianas a las que un tribunal regional había denegado dos veces la posibilidad de adoptar un niño.

La decisión del tribunal de Beçanson, en el este de Francia, coincide con la sentencia del Tribunal Europeo de Derechos Humanos, que examinó el caso en 2008 y condenó a Francia por discriminación sexual.

La pareja, constituida por una psicóloga escolar y un institutriz que viven juntas desde hace 20 años -de los que durante diez han intentado adoptar a un niño-, recurrió al tribunal administrativo tras el rechazo del Consejo General del Jura, informó la prensa local.

El “mediador” judicial encargado de proponer una solución al tribunal había aconsejado que se anulase la decisión del Consejo General del Jura y que se concediese un acuerdo de adopción a la pareja. EFE jaf/tcr